از همه چیز یه ذره
در دو عالم جلال ما زهراست رمز تغییر حال ما زهرا ست عید با فاطمیه می آید ذکر تحویل سال ما زهرا ست

مرتبه
تاریخ : یکشنبه 2 فروردین 1394

سلام دو ستان

نوروز بر شما خوش

برای شما عزیزان تقویم 94 را تهیه کرده ام امیدوارم که امسال سالی توام با شادی ونشاط و موفقیت  داشته باشید


برای دانلود تقویم 94 شمیم یار بر روی این قسمت کلیک کنید . .

  ضمنا هزینه این نرم افزار 14 صلوات تقدیم به بانوی دو عالم حضرت فاطمه (س)می باشد .






ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 6 خرداد 1394

فَما رُوِی فِی الْکافی: أَنَّهُ جاءَ رَجُلٌ إِلَی النَّبِی صلی الله علیه و آله فَقالَ: یا رَسُولَ اللّه ! هَلَکتُ. فَقالَ لَهُ: «هَلْ أَتاک الْخَبیثُ؟ فَقالَ لَک: مَنْ خَلَقَک؟ فَقُلْتَ:

[74]

اَللّه تَعالی، فَقالَ لَک: اَللّه مَنْ خَلَقَهُ»؟ فَقالَ لَهُ: إی وَ الَّذی بَعَثَک بِالْحَقِّ لَکانَ کذا، فَقالَ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله : «ذاک وَ اللّه مَحْضُ الاْءیمانِ»؛(55)

مرحوم کلینی رحمه الله در کافی از محمد بن مسلم و او از امام صادق علیه السلام روایت کرده که حضرت فرمود: «مردی نزد حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد: یا رسول اللّه ! من هلاک شدم. فرمود: «گویا شیطان تو را وسوسه کرده و گفته چه کسی تو را آفریده؟ و تو گفتی: خالق من خدا است. سپس به تو گفت: او را که آفریده»؟ آن شخص عرض کرد: سوگند به کسی که تو را به حق به رسالت برانگیخت، چنین است که فرمودی. آنگاه حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمود: «این محض ایمان است».

قالَ الْباقِرُ علیه السلام : «إِنَّ رَجُلاً أَتی رَسُولَ اللّه صلی الله علیه و آله فَقالَ: یا رَسُولَ اللّه ! نافَقْتُ، فَقالَ: «وَ اللّه ما نافَقْتَ وَ لَوْ نافَقْتَ ما آتَیتَنی تُعَلَّمَنی، مَا الَّذی رَأی بِک؟ أَظُنُّ أَنَّ الْعَدُوَّ الْحاضِرُ أَتاک، فَقالَ: مَنْ خَلَقَک؟ فَقُلْتَ: اَللّه تَعالی خَلَقَنی، فَقالَ لَک: مَنْ خَلَقَ اللّه ؟ فَقالَ: إی وَ الَّذی بَعَثَک بِالْحَقِّ لَکانَ کذا، فَقالَ: إِنَّ الشَّیطانَ أَتاکمْ مِنْ قِبَلِ الاْءَعْمالِ فَلَمْ یقْوِ عَلَیکمْ، فَأَتاکمْ مِنْ هذَا الْوَجْهِ لِکی یسْتَزِلَّکمْ، فَإِذا کانَ کذلِک فَلْیذْکرْ أَحَدُکمُ اللّه وَحْدَهُ»؛(56)

امام باقر علیه السلام فرمود: «مردی نزد رسول اللّه صلی الله علیه و آله آمد و گفت: من منافق شده ام. حضرت صلی الله علیه و آله فرمود: «به خدا سوگند که تو

[75]

منافق نشده ای، اگر منافق شده بودی، آنچه را برایت پیش آمد کرده است، به من نمی گفتی، گمان این است که دشمن حاضر (شیطان) به تو وسوسه کرد که چه کسی تو را آفریده؟ تو گفتی: خدا مرا آفریده. به تو گفت: او را که آفریده»؟ عرض کرد: آری، سوگند به پروردگاری که تو را به راستی فرستاد، چنین است که می گویی.

آنگاه حضرت صلی الله علیه و آله فرمود: «شیطان از راه اعمال به شما حمله می کند، چون عاجز شد و نتوانست بر شما دست یابد، از این راه (راه عقاید) می آید تا شما را لغزش دهد، هر گاه چنین شد، خدا را به یگانگی یاد کنید و بگویید: لا إله إلا اللّه ».

قالَ عَلِی بْنِ مَهْزِیارٍ: إِنَّ رَجُلاً کتَبَ إِلی أَبیجَعْفَرٍ علیه السلام یشْکوا إِلَیهِ لُمَما یخْطُرُ عَلی بالِهِ، فَأَجابَهُ فی بَعْضِ کلامِهِ: «إِنَّ اللّه إِنْ شاءَ ثَبَّتَک فَلایجْعَلُ لاِءِبْلیسَ عَلَیک طَریقا». قَدْشَکی قَوْمٌ إِلَی النَّبِی صلی الله علیه و آله لُمَما یعْرَضُ لَهُمْ لاَءِنْ تَهْوی بِهِمُ الرّیحُ أَوْ یقَطَّعُوا أَحَبُّ إِلَیهِمْ مِنْ أَنْ یتَکلِّمُوابِهِ، فَقالَ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله : «أَ تَجِدُونَ ذلِک»؟ قالُوا: نَعَمْ. قالَ: «وَ الَّذی نَفْسی بِیدِهِ إِنَّ ذلِک لَصَریحُ الاْءیمانُ، فَإِذا وَجَدْتُمُوهُ، فَقُولُوا: آمَنّا بِاللّه وَ رَسُولِهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّه »؛(57)

علی بن مهزیار گفت: مردی به امام باقر علیه السلام نامه ای نوشت و از خاطره هایی که در دلش خطور می کرد شکایت نمود. حضرت باقر علیه السلام در ضمن جواب نامه نوشت: «البته با اراده خداوند

[76]

ثابت قدم خواهی شد و شیاطین بر تو دست نخواهند یافت».

جمعیتی به حضرت خاتم النبیاء صلی الله علیه و آله شکایت کردند از وسوسه هایی که اگر بدن های آنان قطعه قطعه شود، یا باد آنان را فرو بریزد و هلاک کند، در نزدشان آسان تر و بهتر است از این که آن خاطره ها را اظهار کنند. پیغمبر صلی الله علیه و آله از آنان پرسید: «آیا شما واقعا در چنین حالت هستید»؟ گفتند: آری. آنگاهحضرت صلی الله علیه و آله فرمود: «سوگند به کسی که جان من در دست قدرت او است، این همان ایمان صاف و خالص است. هر وقت چنین وسوسه هایی برای شما پیش آمد بگویید: آمَنّا بِاللّه وَ رَسُولِهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّه ».

قالَ النَّبِی صلی الله علیه و آله : «وُضِعَ عَنْ أُمَّتی تِسْعُ خِصالٍ: اَلْخَطاءُ، وَ النَّسْیانُ، وَ ما لایعْلَمُونَهُ وَ ما لایطیقُونَهُ، وَ مَا اضْطَرُّوا عَلَیهِ، وَ مَا اسْتَکرَهُوا عَلَیهِ، وَ الطِّیرَةُ، وَ الْوَسْوَسَةُ فِی التَّفَکرِ فِی الْخَلْقِ، وَ الْحَسَدُ ما لَمْ یظْهِرْ بِلِسانٍ أَوْ یدٍ»؛(58) پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «از امت من نه چیز برداشته شد و به آنها مؤاخذه نمی شوند: 1- خطا کردن، 2- فراموشی، 3- آنچه را نمی داند، 4- آنچه از طاقت او بیرون است، 5- آنچه را به او مضطر می شود، 6- آنچه را به انجام آن مجبور می شود، 7- فال بد زدن، 8- وسوسه و تفکر کردن در مخلوقات، 9- حسد، مادامی که به زبان نیاورد و لباس عمل بر آنها نپوشاند».

توضیح: از کلیه روایات فوق فهمیده شد که خطورات ذهنی و وسوسه های فکری که برای انسان پیش می آید، لیکن فقط در خاطره و

[77]

فکر انسان است، هیچ گناهی بر آنها مترتب نمی شود و به ایمان انسان لطمه ای وارد نمی سازد، چون از حیطه اختیارات انسان خارج بوده و جزء خلجانات فکری می باشد که بدون اختیار برای انسان پیش می آید.

عَنْ جَمیلِ بْنِ دُرّاجِ عَنْ أَبیعَبْدِاللّه علیه السلام قالَ: قُلْتُ لَهُ: إِنَّهُ یقَعُ فی قَلْبی أَمْرٌ عَظیمٌ. فَقالَ: «قُلْ لا إِلهَ إِلاَّ اللّه »، قالَ جَمیلُ: فَکلَّما وَقَعَ فی قَلْبی شَی ءٌ، قُلْتُ لا إِلهَ إِلاَّ اللّه ، فَیذْهَبُ عَنّی؛(59)

از جمیل بن دراج روایت شده که گفت: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: شیطان در قلبم وسوسه بزرگی می کند. آن حضرت علیه السلام فرمود: «بگو لا إِلهَ إِلاَّ اللّه »، جمیل گفت: هر گاه که آن نوع وسوسه ها در دلم می آمد، با ذکر و یاد لا اله الا اللّه آن وسوسه از بین می رفت».

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حِمْرانِ قالَ: سَأَلْتُ أَباعَبْدِاللّه علیه السلام عَنِ الْوَسْوَسَةِ وَ إِنْ کثُرَتْ، فَقالَ: «لا شَی ءَ فیها، تَقُولُ: لا إِلهَ إِلاَّ اللّه »؛(60)

از محمد بن حمران نقل شده که گفت: از محضر امام صادق علیه السلام سؤال کردم: اگر وسوسه زیاد گردد، چه کنم؟ فرمود: «چیز مهمی در آن نیست، بگو: لا اله الا اللّه ».

قالَ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله : «إِنَّ آدَمَ شَکی إِلَی اللّه ما یلْقی مِنْ حَدیثِ النَّفْسِ وَ الْحُزْنِ فَنَزَلَ جَبْرَئیلُ علیه السلام ، فَقالَ لَهُ: یا آدَمُ! قُلْ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّه ، فَقالَها فَذَهَبَ عَنْهُ الْوَسْوَسَةُ وَ الْحُزْنُ»؛(61)

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «آدم از وسوسه و اندوهناکی، به خداوند شکوه

[78]

برد، جبرئیل علیه السلام گفت: ای آدم! بگو: لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّه ، جناب آدم علیه السلام همین سخنان را به زبان جاری کرد، وسوسه و اندوهش از میان رفت».

در مصباح کفعمی از امام صادق علیه السلام روایت شده که برای دفع وسواس، باید دست را بر سینه و شکم مالید و سه بار گفت: «بِسْمِ الللّه وَ بِاللّه وَ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللّه صلی الله علیه و آله وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّه الْعَلِی الْعَظیمِ، اَللّهُمَّ امْسَحْ عَنّی ما أَحْذَرُ».

قالَ النَّبِی علیه السلام : «عَلی کلِّ قَلْبٍ جاسِمٌ مِنَ الشَّیطانِ فَإِذا ذَکرَ اسْمَ اللّه خَنَسَ وَ ذابَ وَ إِذا تَرَک ذِکرَ اللّه الْتَقَمَهُ الشَّیطانُ فَجَذَبَهُ وَ أَغْواهُ وَ اسْتَزَلَّهُ وَ أَطْقَأَهُ»؛(62)

نبی اکرم صلی الله علیه و آله فرموده است: «هر دلی مورد حمله شیطان قرار گیرد، اگر ذکر، یاد و نام خدا کند، شیطان عقب گرد نموده، وسوسه هایش از بین می رود و اگر ترک ذکر و یاد خدا کند، شیطان به دیدارش آمده، او را به خود جلب می کند، گمراه می سازد و به انحراف، لغزیدن و ارتکاب گناهان وا می دارد».

امام صادق علیه السلام فرموده: «هر کسی در خانه اش، هر شب سوره ناس را بخواند، از رسیدن بدی ها، زیان های جن و وسوسه، در امان خواهد بود و اگر آن را بنویسند و بالای سر اطفال کوچک خود آویزان کنند، به اذن و لطف پروردگار متعال، از وسوسه های بد و زیان های جنی، محفوظ خواهند ماند».(63)

علی علیه السلام ضمن وصایایی که به کمیل دارد، می فرماید: ای کمیل! زمانی که شیطان در سینه ات وسوسه می کند، بگو: «أَعُوذُ بِاللّه الْقَوِی مِنَ الشَّیطانِ الْغَوِی وَ أَعُوذُ بِمُحَمَّدٍ الرَّضِی مِنْ شَرِّ ما قَدَّرَ وَ قَضی، وَ أَعُوذُ بِإِلهِ النّاسِ مِنْ شَرِّ الْجِنَّةِ

[79]

وَ النّاسِ أَجْمَعینَ» و این برای فراری دادن ابلیس و شیطان های همراهش کافی است، اگر چه ابلیس های مثل خودش همگی با او باشند.

ای کمیل! به درستی که شیاطین نیرنگ می کنند، زرق و برق دنیا را می آرایند و وسوسه های گوناگون و خیال های بد برمی انگیزند و این وسوسه ها را در هر کسی، به تناسب و میزان رتبه، مقام عبادت و اطاعت و گناهکاری اش به کار می برند و به همان نسبت، بر افراد پیروز خواهند شد.

ای کمیل! هیچ دشمنی بدتر از آنها نخواهد بود و زیان رسانی، مثل آنها نمی تواند به تو و امثال تو ضرر برساند. آرزوهایشان این است که انسان هایی را فردای قیامت، هنگامی که عذاب دردناک، جدانشدنی و جاویدانی خود را خواهند دید، همراهشان داشته باشند.

ای کمیل! خشم خداوند بر کسانی احاطه خواهد داشت که با پناهندگی به اسم خداوند و پیامبر، استغاثه و درخواست نجات نمی نمایند و از وسوسه های بد شیطان دوری نمی کنند.

ای کمیل! آنها تو را فریب می دهند و اگر جوابشان را ندهی، با حیله رفتار می کنند و از تو تعریف می کنند که چقدر خوبی، اگر چه در بعضی از کارها هم زیاده روی و بدی داشته باشی و تمجید در حاتم بخشی، سخاوت، امانت داری و ارادت خالصانه ات می نمایند و تو را به فراموشی وا می دارند. از کارهای خوب نهی نموده و به کارهای زشت فرمان می دهند و حسن ظن تو را به عفو و آمرزش خداوند، حتی در کارهای بد، زیاد می کنند تا امیدواری بیش از اندازه پیدا کنی و به آن مغرور گردیده، مرتکب گناه شوی که نتیجه کارهای گناهکاران آتش شعله ور و برافروخته جهنم است.

[80]

ای کمیل! خداوند عزیز و بزرگ می فرماید: «اَلشَّیطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلی لَهُمْ»؛(64)

«شیطان آنان را فریفت و به آرزوهای دور و درازشان انداخت».

آری، ذکر و یاد خداوند، بهترین راه رهایی از دام های شیطان است، کیمیای «تذکر» بندگان را از وسوسه های شیطانی نجات می دهد و به بارگاه قرب ربوبی می برد.

55. کافی، باب الوسوسه و حدیث نفس، ص 425.56. کافی، باب الوسوسه و حدیث النفس، ص 425.57. کافی، باب الوسوسه و حدیث النفس، ص 425.58. وسائل الشیعة، ج 15، ص 370.59. اصول کافی، باب الوسوسه و حدیث النفس، ج 2، ص 424.60. اصول کافی، باب الوسوسه و حدیث النفس، ج 2، ص 424.61. وسائل


منبع:http://www.hawzah.net/fa/Book/View/45317/33708/


ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394
روز سوم ماه
این روز بنا بر نقل شیخ طوسى در «مصباح»، روز ولادت با سعادت حسین بن على(علیهما السلام) است. از «قاسم بن علاء همدانى» وكیل امام حسن عسكرى(علیه السلام) نامه اى رسید كه در آن آمده بود: مولاى ما امام حسین(علیه السلام) در روز پنجشنبه، سوم شعبان متولّد شد; لذا آن روز را روزه بگیر و این دعا را بخوان: 
اَللّـهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فى هذَا الْیَوْمِ، اَلْمَوْعُودِ بِشَهادَتِهِ قَبْلَ
خدایا از تو خواهم به حق مولود در این روز آن مولودى كه به او وعده شهادت داده شده بودپیش از
اْستِهْلالِهِ وَ وِلادَتِهِ، بَكَتْهُ السَّمآءُ وَ مَنْ فیها، وَ الاَْرْضُ وَ مَنْ عَلَیْها، وَ لَمّا
این كه بانگش در این دنیا بلند شود و به دنیا آید آسمانها و هر كه در آنها است و زمین و هركه بَر آن است
یَطَأْ لابَتَیْها، قَتیلِ الْعَبْرَةِ، وَ سَیِّدِ الاُْسْرَةِ، اَلْمَمْدُودِ بِالنُّصْرَةِ یَوْمَ الْكَرَّةِ،
برایش گریستند پیش از آن كه قدم در این جهان گذارد كشته اشك و آه و آقاى طایفه بشر آن كس كه در روز رجعت به یارى مدد شده
اَلْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ اَنَّ الاَْئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ، وَ الشِّفآءَ فى تُرْبَتِهِ، و الْفَوْزَ مَعَهُ
و آن كه پاداش كشته شدنش این بود كه امامان از نسل اویند و درمان درتربت او است و پیروزى در زمان
فى اَوْبَتِهِ، والاَْوصِیآءَ مِنْ عِتْرَتِهِ، بَعْدَ قآئِمِهِمْ وَ غَیْبَتِهِ، حَتّى یُدْرِكُوا
رجعت با او و اوصیا از عترت اوست پس از حضرت قائم و پس از دوران غیبتش تا این كه انتقام گیرند
الاَْوْتارَ، وَ یَثْأَرُوا الثّارَ، وَیُرْضُوا الْجَبّارَ، وَیَكُونُوا خَیْرَ اَنْصار، صَلَّى اللهُ
و خونها را باز گیرند و خداى جبار را خشنود سازند و بهترین یاران دین خدا باشند درود خدا بر
عَلَیْهِمْ، مَعَ اخْتِلافِ اللَّیلِ وَالنَّهارِ، اَللّـهُمَّ فَبِحَقِّهِمْ اِلَیْكَ اَتَوَسَّلُ، وَاَسْئَلُ
ایشان در هر زمان كه رفت و آمد دارد شب و روزخدایا پس به حق ایشان به سوى تو دست نیاز دراز كنم و از تو خواهم
سُؤالَ مُقْتَرِف مُعْتَرِف، مُسیئ اِلى نَفْسِهِ مِمّا فَرَّطَ فى یَوْمِهِ وَاَمْسِهِ،
خواستن شخص گنه كار اعتراف كننده بدكردار به نفس خویش از كوتاهیهایى كه در امروز و دیروزش كرده
یَسْئَلُكَ الْعِصْمَةَ اِلى مَحَلِّ رَمْسِهِ، اَللّـهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ عِتْرَتِهِ،
و اكنون از تو پناه خواهد تا هنگام رفتن در گور خدایا پس درود فرست بر محمّد و عترتش
وَاحْشُرْنا فى زُمْرَتِهِ، وَ بَوِّئْنا مَعَهُ دارَ الْكَرامَةِ، وَ مَحَلَّ الاِْقامَةِ، اَللّـهُمَّ
و ما را در زمره او محشور گردان و جاى ده ما را با او در خانه كرامت (بهشت) و جایگاه ماندن همیشگى خدایا
وَكَما اَكْرَمْتَنا بِمَعْرِفَتِهِ فَاَكْرِمْنا بِزُلْفَتِهِ،وَارْزُقْنا مُرافَقَتَهُ وَسابِقَتَهُ،وَاجْعَلْنا
چنانچه ما را به شناختنش گرامى داشتى هم چنان ما را به نزدیك شدن با او گرامى دار و رفاقت و سابقه داشتن با او را روزى ما گردان و بگردان ما را
مِمَّنْ یُسَلِّمُ لاَِمْرِهِ، وَیُكْثِرُ الصَّلاةَ عَلَیْهِ عِنْدَ ذِكْرِهِ، وَعَلى جَمیعِ اَوْصِیآئِهِ
از كسانى كه تسلیم دستور اویند و هنگام بردن نامش بسیار بر او درود فرستند و بر همه اوصیا
وَاَهْلِ اَصْفِیآئِهِ، اَلْمَمْدُودینَ مِنْكَ بِالْعَدَدِ الاِْثْنَىْ عَشَرَ، اَلنُّجُومِ الزُّهَرِ،
و خاندان برگزیده اش كه یارى شده اند از جانب تو به عدد دوازده، آن ستارگان درخشان
وَالْحُجَجِ عَلى جَمیعِ الْبَشَرِ، اَللّـهُمَّ وَهَبْ لَنا فى هذَا الْیَوْمِ خَیْرَ مَوْهِبَة،
و حجتهاى تو بر تمامى افراد بشر خدایا و ببخش به ما در این روز بهترین بخششها را
وَ اَنْجِحْ لَنا فیهِ كُلَّ طَلِبَة، كَما وَهَبْتَ الْحُسَیْنَ لِمُحَمَّد جَدِّهِ، وَعاذَ فُطْرُسُ
و برآور براى ما در این روز هر خواهشى را چنانچه حسین را به محمّد جدش بخشیدى و فطرس
بِمَهْدِهِ، فَنَحْنُ عائِذُونَ بِقَبْرِهِ مِنْ بَعْدِهِ، نَشْهَدُ تُرْبَتَهُ، وَننْتَظِرُ اَوْبَتَهُ، آمینَ
به گهواره حسین پناه برد و ما پناهنده به قبر او هستیم پس از شهادت او بالاى تربتش آمده و چشم به راه رجعت او هستیم اجابت كن اى
رَبَّ الْعالَمینَ.(1)
پروردگار جهانیان.
پس از آن، این دعا را كه به دعاى امام حسین(علیه السلام) معروف است مى خوانى. این دعا آخرین دعایى است كه آن حضرت در روز عاشورا (همان روزى كه دشمنانش زیاد بودند) خواند:
اَللّـهُمَّ اَنْتَ مُتَعالِى الْمَكانِ، عَظیمُ الْجَبَرُوتِ، شَدیدُ الْمِحالِ، غَنِىٌّ
خدایا تویى والامكان و بزرگ جبروت و سخت نیرو و بى نیاز
عَنِ الْخَلایِقِ، عَریضُ الْكِبْرِیآءِ، قادِرٌ عَلى ما تَشآءُ، قَریبُ الرَّحْمَةِ،
از خلایق و داراى بزرگى پهناور و تواناى بر هر چه خواهى نزدیك مهر
صادِقُ الْوَعْدِ، سابِغُ النِّعْمَةِ، حَسَنُ الْبَلاءِ، قَریبٌ إذا دُعیتَ، مُحیطٌ بِما
راست وعده فراوان نعمت نیكو آزمایش نزدیك هرگاه خوانده شوى محیط به هر چه
خَلَقْتَ، قابِلُ التَّوْبَةِ لِمَنْ تابَ اِلَیْكَ، قادِرٌ عَلى ما اَرَدْتَ، وَ مُدْرِكٌ ما
آفریده اى توبه پذیر براى آن كس كه به سویت توبه كند توانا بر هر چه اراده كنى و بدست آرنده آنچه
طَلَبْتَ، وَ شَكُورٌ اِذا شُكِرْتَ، وَ ذَكُورٌ اِذا ذُكِرْتَ، اَدْعُوكَ مُحْتاجاً،
بجویى و سپاس پذیر هرگاه سپاس شوى و یاد كنى هنگامى كه یادت كنند مى خوانمت نیازمندانه
وَاَرْغَبُ اِلَیْكَ فَقیراً، وَ اَفْزَعُ اِلَیْكَ خآئِفاً، وَ اَبْكى اِلَیْكَ مَكْرُوباً، وَاَسْتَعینُ
و توجه كنم بسویت فقیرانه و پناه آرم بسویت خائفانه و گریه كنم به درگاهت از روى غمزدگى و ملولانه كمك جویم
بِكَ ضَعیفاً، وَ اَتوَكَّلُ عَلَیْكَ كافِیاً... .
بوسیله تو ناتوانانه و توكل كنم بر تو كفایت خواهانه.
در ذیل این دعا قسمتى دیده مى شود كه جنبه خصوصى دارد، زیرا امام(علیه السلام) عرض مى كند: «خدایا بین ما، و قوم ما به حق داورى كن! آنها به ما نیرنگ زدند (ما را دعوت كردند و اعلام وفادارى نمودند ولى) دست از یارى ما برداشتند و راه مكر و فریب را پیش گرفتند، آماده كشتن ما شدند در حالى كه ما عترت پیامبر تو و فرزندان حبیبت محمد بن عبدالله(صلى الله علیه وآله) هستیم همان كسى كه او را به نبوّت برگزیدى و امین وحى ساختى» سپس عرضه داشت:
فَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا فَرَجاً وَمَخْرَجاً، بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.(2)
پس دركار ما گشایش و فرجى عطا فرما به رحمتت اى مهربانترین مهربانان.
ابن عیّاش گفت: از حسین بن علىّ بزوفرى شنیدم كه مى گفت حضرت صادق(علیه السلام) این دعا را در این روز مى خواند و فرمود كه این دُعا از دعاهاى روز سوم شعبان است و آن روز ولادت حسین(علیه السلام) است.
(3)
1. مصباح المتهجّد، صفحه 826 و بحارالانوار، جلد 98، صفحه 347 .
2. مصباح المتهجّد، صفحه 827 و بحارالانوار، جلد 98، صفحه 348.
3. همان مدرك، صفحه 828.




طبقه بندی: اعمال ماه ها، 
ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394
روزه این روز فضیلت فراوانى دارد و از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است كه هر كس روز اوّل ماه شعبان را روزه بگیرد، بهشت بر او واجب مى شود(1) و «سیّد بن طاووس» در كتاب «اقبال» از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) نقل كرده است كه هر كس سه روزِ اوّل ماه شعبان را روزه بگیرد و شبهایش را قیام كند و دو ركعت نماز بگزارد كه در هر ركعتى یك مرتبه «حمد» و یازده مرتبه «قُل هُوَ اللّهُ اَحد» را بخواند، خداوند شرّ اهل آسمان و زمین و شرّ ابلیس و هر سلطه ستمگرى را از او برطرف سازد و خداوند گناهان فراوانى را از او مى آمرزد.(2)


ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394
براى شب اوّل ماه در كتاب «اقبال» نمازهاى زیادى ذكر شده است كه از جمله آن، دوازده ركعت نماز است (هر دو ركعت به یك سلام) كه در هر ركعتى یك مرتبه «حمد» و پانزده مرتبه «توحید» خوانده مى شود و از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) پاداش فراوانى براى این نماز ذكر شده است

ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : شنبه 26 اردیبهشت 1394

روز بیست و هفتم ماه بیست و هفتم رجب، روز مبعث است كه روز بسیار شریف و با ارزشى است.
رسول خدا(صلى الله علیه وآله) هنگامى به رسالت مبعوث شد كه مردم در جهالت و گمراهى به سر مى بردند; آثار توحید از میان رفته و فروغ انسانیّت خاموش گشته بود; عقاید مردم دستخوش خرافات و تحریفات گشته و اهداف والاى انبیاى پیشین، به فراموشى سپرده شده بود و بت پرستى، جنایت، زنده به گور كردن دختران، ظلم و بیدادگرى، غارت و خونریزى، پایمال كردن حقوق ضعیفان و فحشا و منكرات، بر سراسر جزیرة العرب حكومت مى كرد.
مردم سایر كشورها نیز، هر كدام به نوعى گرفتار چندگانه پرستى بودند و محبّت و عدالت از میانشان رخت بربسته و فضایل و ارزش هاى انسانى به افول گراییده بود.
خداوند متعال، در چنین عصرى، حضرت محمّد(صلى الله علیه وآله) را براى هدایت بشر، به رسالت برگزید تا مردم را از بت پرستى و شرك، به توحید و خدا پرستى دعوت كند و آنان را از تاریكى گناه، و ظلمت هاى جهل، رهانیده و به سرچشمه ایمان و دانش، و پاكى و تقوا رهنمون گردد.
«مبعث» تحوّلى شگرف در زندگى جامعه بشرى و رستاخیزى عظیم در روح انسانها به وجود آورد و جا دارد كه روز بعثت رسول خدا(صلى الله علیه وآله)را روز «توحید» و «احیاى ارزشهاى انسانى» بنامیم.
گرامى داشتِ این روز و تجلیل از رسول گرامى اسلام و تشكیل مجالس و محافلِ جشن و سرور، در حقیقت تجلیل از اهداف بلند آن معلّم بشریّت و اعلام وفادارى به توحید، نبوّت و همه ارزشهاى والایى است كه از سوى نبىّ مكرّم اسلام(صلى الله علیه وآله)به جامعه بشرى عرضه شده است.
در روایتى از امام صادق(علیه السلام) روز مبعث به عنوان شریفترین اعیاد یاد شده است.(1) در هر حال بزرگان براى این روز، اعمالى ذكر كرده اند:
اوّل: غسل كردن در این روز مستحب است.(2)
دوم: روزه; این روز در میان روزهاى سال یكى از چهار روزى است كه روزه گرفتن آن فضیلت بسیار دارد و پاداش فراوانى براى آن نقل شده است.
در روایتى از امام صادق(علیه السلام) مى خوانیم: «هر كس در روز بیست و هفتم رجب روزه بگیرد، خداوند براى او پاداش روزه هفتاد سال را مى نویسد».(3)
سوم: زیاد صلوات فرستادن.
در روایتى از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است كه: «در این روز روزه مى گیرى و بر محمّد و آلش زیاد صلوات مى فرستى».(4)
چهارم: زیارت رسول خدا و امیر مؤمنان(علیهما السلام) است.(5)
پنجم: دوازده ركعت نماز است.
از «ریّان بن صلت» نقل شده است
كه هنگامى كه امام محمّد تقى(علیه السلام) در بغداد بود، روز نیمه رجب و روز بیست و هفتم رجب را روزه مى گرفت و همه ملازمان و یاران آن حضرت نیز روزه گرفتند; آنگاه به ما فرمودند، دوازده ركعت نماز بجا آوریم (هر دو ركعت به یك سلام) كه در هر ركعت، «حمد» و «سوره اى» بخوانیم و هنگامى كه نمازها به پایان رسید، هر یك از سوره هاى حمد، توحید و معوّذتین (فلق و ناس) را چهار مرتبه بخوانیم; آنگاه چهار مرتبه گفته شود:
لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ واللهُ اَكْبَرُ، وَسُبْحانَ اللهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ، وَ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاَّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ; و چهار مرتبه: اَللهُ اَللهُ رَبِّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً و چهـار مرتبـه: لا اُشْرِكُ بِرَبّى اَحَـداً.(6)
ششم: دوازده ركعت نماز دیگر:
«شیخ طوسى»، از حسین بن روح(رحمه الله) روایت كرده است
كه: در این روز دوازده ركعت نماز بجا مى آورى و در هر ركعت حمد و هر سوره اى كه خواستى مى خوانى و پس از هر دو ركعت و سلام نماز، مى خوانى:  
اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً، وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ شَریكٌ فى الْمُلْكِ، وَ لَمْ
ستایش خاص خدایى است كه فرزندى براى خود نگرفته و شریكى در فرمانروایى ندارد و
یَكُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ، وَكَبِّرْهُ تَكْبیراً، یا عُدَّتى فى مُدَّتى، یا صاحِبى فى
یاورى از خوار شدن ندارد (چون خوارى ندارد) و به كمال بزرگى او را یاد كن اى توشه من در دوران عمرم اى رفیق من در
شِدَّتى، یا وَلیّى فى نِعْمَتى،یا غِیاثى فى رَغْبَتى،یا نَجاحى فى حاجَتى،
سختیم اى سرپرست من در نعمتم اى فریادرس من در آنچه خواهم اى بر آرنده حاجتم
یاحافِظى فى غَیْبَتى،یاكافِىَّ (كافِىَ) فى وَحْدَتى،یااُنْسى فى وَحْشَتى،
اى نگهبان من در غیابم اى كفایت كننده ام در گوشه تنهایى اى همدمم در وحشتم
اَنْتَ السّاتِرُ عَوْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ، وَ اَنْتَ الْمُقیلُ عَثْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ،
تویى پرده پوش عیبهاى من پس ستایش تو راست و تویى نادیده گیرنده لغزشم پس ستایش تو را است
وَاَنْتَ الْمُنْعِشُ صَرْعَتى فَلَكَ الْحَمْدُ،صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد،وَاسْتُرْ
و تویى برخیزاننده من هنگام افتادنم پس ستایش تو راست درود فرست بر محمّد و آل محمّد و بپوشان
عَوْرَتى، وَ آمِنْ رَوْعَتى، وَ اَقِلْنى عَثْرَتى، وَ اصْفَحْ عَنْ جُرْمى، وَتَجاوَزْ
عیبم را و ایمنى بخش هراسم را و نادیده گیر لغزشم را و چشم بپوش از جرمم و بگذر
عَنْ سَیِّئاتى فى اَصْحابِ الْجَنَّةِ، وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذى كانُوا یُوعَدُونَ.
از گناهانم در زمره بهشتیان بدان وعده راستى كه بدانها داده شده.
وقتى كه نماز و دعا، پایان یافت، هر یك از سوره هاى حمد، اخلاص، معوّذتین، كافرون، انّاانزلناه و آیة الكرسى را هفت مرتبه مى خوانى. سپس هفت بار مى گویى: لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ واللهُ اَكْبَرُ، وَسُبْحانَ اللهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاَّ بِاللهِ و آنگاه هفت مرتبه مى گویى: اَللهُ اَللهُ رَبِّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً; پس از آن، هرچه از خدا مى خواهى طلب نما.(7)
هفتم: دعایى است كه وقتى امام موسى بن جعفر(علیهما السلام) را در روز 27 رجب سال 179 هجرى از مدینه به سوى بغداد حركت دادند، آن را خواند:
یا مَنْ اَمَرَ بِالْعَفْوِ وَالتَّجاوُزِ، وَضَمَّنَ نَفْسَهُ الْعَفْوَ وَالتَّجاوُزَ، یا مَنْ عَفى
اى كه دستور داده به عفو و گذشت و خود او هم عفو و گذشت (از گنهكاران را) ضمانت كرده اى كه عفو كرده
وَتَجاوَزَ، اُعْفُ عَنّى وَتَجاوَزْ یا كَریمُ، اَللّـهُمَّ وَقَدْ اَكْدَى الطَّلَبُ، وَاَعْیَتِ
و گذشت فرمودى مرا مورد عفو و گذشت خویش قرار ده اى كریم خدایا جستجو به جایى نرسید و راه چاره
الْحیلَةُ وَالْمَذْهَبُ، وَدَرَسَتِ الاْمالُ، وَانْقَطَعَ الرَّجآءُ اِلاَّ مِنْكَ، وَحْدَكَ لا
و رفتن بسته شد و آرزوها كهنه گشت و امید بریده شد جز از تو كه یكتایى
شَریكَ لَكَ، اَللّـهُمَّ اِنّى اَجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ اِلَیْكَ مُشْرَعَةً، وَمناهِلَ
و شریكى ندارى خدایا من بخوبى مى یابم كه راههاى جستجو بسوى تو گشوده است و آبشخورهاى
الرَّجآءِ لَدَیْكَ مُتْرَعَةً، واَبْوابَ الدُّعآءِ لِمَنْ دَعاكَ مُفتَّحَةً، وَالاِْسْتِعانَةَ
امید در نزد تو پر از آب است و درهاى دعا براى كسى كه تو را بخواند باز است و یاریت
لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مُباحَةً، وَاَعْلَمُ اَنَّكَ لِداعیكَ بِمَوْضِعِ اِجابَة، وَلِلصّارِخِ
براى آن كس كه از تو یارى خواهد آماده و مباح است و بخوبى مى دانم كه تو آماده اجابت دعاى خوانندگانت هستى و مهیاى فریادرسى
اِلَیْكَ بِمَرْصَدِ اِغاثَة، وَاَنَّ فِى اللَّهْفِ اِلى جُودِكَ، وَالضِّمانِ بِعِدَتِكَ عِوَضاً
فریادخواهان از درگاهت مى باشى و این را هم مى دانم كه در پناهنده شدن به جود تو و اعتماد به وعده تو عوض كاملى
مِنْ مَنْعِ الْباخِلینَ، وَمَنْدُوحَةً عَمّا فى اَیْدِى الْمُسْتَاْثِرینَ، وَاَنَّكَ لا
از منع بخیلان و بى نیازى وسیعى است از آنچه در دست توانگران و ثروتمندان است و مى دانم كه تو
تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ اِلاَّ اَنْ تَحْجُبَهُمُ الاَْعْمالُ دُونَكَ، وَقَدْ عَلِمْتُ اَنَّ
از خلق خویش در حجاب نشوى مگر آن كه اعمال ایشان میان تو و ایشان حجاب قرا دهد و این را هم دانسته ام كه
اَفْضَلَ زادِ الرّاحِلِ اِلَیْكَ عَزْمُ اِرادَة یَخْتارُكَ بِها، وَقَدْ ناجاكَ بِعَزْمِ الاِْرادَةِ
بهترین توشه كسى كه به سوى تو كوچ كند یك تصمیم جدى و نیرومندى است كه تو را بدان اختیار كند و با چنین تصمیمى
قَلْبى، وَاَسْئَلُكَ بِكُلِّ دَعْوَة دَعاكَ بِها راج بَلَّغْتَهُ اَمَلَهُ، اَوْصارِخٌ اِلَیْكَ
دل من با تو به راز و نیاز پرداخته از تو خواهم به حق هر دعایى كه تو را دعا كرده بدان شخص امیدوارى كه به آرزویش رسانده اى یا فریادخواهى كه به
اَغَثْتَ صَرْخَتَهُ، اَوْ مَلْهُوفٌ مَكْرُوبٌ فَرَّجْتَ كَرْبَهُ، اَوْ مُذْنِبٌ خاطِئٌ
درگاه تو فریادخواهى كرده و به دادش رسیده یا دلسوخته گرفتارى كه تو گرفتاریش را بر طرف كرده یا گنهكار خطاپیشه اى
غَفَرْتَ لَهُ، اَوْ مُعافىً اَتْمَمْتَ نِعْمَتَكَ عَلَیْهِ، اَوْ فَقیرٌ اَهْدَیْتَ غِناكَ اِلَیْهِ،
كه تو او را آمرزیده اى یا تندرستى كه نعمتت را بر او تمام كرده اى یا ندارى كه از توانگرى خود به او داده اى
وَلِتِلْكَ الدَّعْوَةِ عَلَیْكَ حَقٌّ، وَعِنْدَكَ مَنْزِلَةٌ، اِلاَّ صَلَّیْتَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ
و چنین دعایى به درگاهت حقى پیدا كردهو در پیش تو منزلت و مقامى یافته كه درود فرستى بر محمّد و آل
مُحَمَّد، وَقَضَیْتَ حَوائِجى حَوائِجَ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ، وَ هـذا رَجَبٌ
محمّد و برآورى حاجاتم را حاجات دنیا و آخرت و این ماه رجب
الْمُرَجَّبُ الْمُكَرَّمُ، اَلَّذى اَكْرَمْتَنا بِهِ، اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ، اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَیْنِ
المرجب و ماه گرامى است آن ماهى كه نخستین ماه محترم است و ما را بدان گرامى داشته اى از میان سایر
الاُْمَمِ، یا ذَاالْجُودِ وَالْكَرَمِ، فَنَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ
امتها اى صاحب جود و كرم پس به حق این ماه از تو خواهم و به حق نام اعظم تو ...آن
الاَْعْظَمِ، اَلاَْجَلِّ الاَْكْرَمِ، اَلَّذى َخَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ، فَلا یَخْرُجُ مِنْكَ
نام برتر و گرامى ترى كه آن را آفریدى پس در زیر سایه رحمتت مستقر گردید و از تو به
اِلى غَیْرِكَ، اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَاَهْلِ بَیْتِهِ الطّاهِرینَ، وَتَجْعَلَنا مِنَ
دیگرى نرسد كه درود فرستى برمحمّد و خاندان پاكش و قرار دهى ما را از كسانى كه
الْعامِلینَ فیهِ بِطاعَتِكَ، وَالاْمِلینَ فیهِ بِشَفاعَتِكَ، اَللّـهُمَّ وَاهْدِنا اِلى سَوآءِ
در این ماه به طاعتت عمل كنیم و آنان كه در این ماه آرزوى شفاعت را دارند خدایا ما را به راه راست هدایت فرما
السَّبیلِ، وَاجْعَلْ مَقیلَنا عِنْدَكَ خَیْرَ مَقیل فى ظِلٍّ ظَلیل، فَاِنَّكَ حَسْبُنا
و جایگاه ما را در پیش خود بهترین جایگاه در زیر سایه همیشگى ات قرار ده كه براستى تو ما را بسى
وَنِعْمَ الوَكیلُ، وَالسَّلامُ عَلى عِبادِهِ الْمُصْطَفَیْنَ، وَ صَلاتُهُ عَلَیْهِمْ اَجْمَعینَ،
و نیكو وكیلى هستى و سلام بر بندگان برگزیده اش و درود او بر ایشان
اَللّـهُمَّ وَ بارِكْ لَنا فى یَوْمِنا هذَا الَّذى فَضَّلْتَهُ، وَ بِكَرامَتِكَ جَلَّلْتَهُ،
همگى و نیز خدایا مبارك گردان براى ما در این روزى كه آن را برترى دادى و به كرامت خویش آن
وَ بِالْمَنْزِلِ الْعَظیمِ الاَْعْلى اَنْزَلْتَهُ، صَلِّ عَلى مَنْ فیهِ اِلى عِبادِكَ اَرْسَلْتَهُ،
را بزرگ كردى و به جایگاه بزرگ والاترى آن را جاى دادى درود فرست بر آن كس كه او را در این ماه به سوى بندگانت
وَبِالْمَحَلِّ الْكَریمِ اَحْلَلْتَهُ،اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ صَلاةً دآئِمَةً تَكُونُ لَكَ شُكْراً،
فرستادى و او را به مقام بزرگى درآوردى خدایا درود فرست بر او درودى همیشگى كه
وَ لَنا ذُخراً، وَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا یُسْراً، وَ اخْتِمْ لَنا بِالسَّعادَةِ اِلى مُنْتَهى
براى تو سپاسگزارى باشد و براى ما ذخیره اى و قرار ده براى ما در كارمان آسانى و تا پایان عمرمان با خوشبختى
آجالِنا، وَ قَدْ قَبِلْتَ الْیَسیرَ مِنْ اَعْمالِنا، وَ بَلَّغْنا بِرَحْمَتِكَ اَفْضَلَ آمالِنا،
ما را مقرون دار و تو اى خدا براستى چنانى كه اعمال اندك ما را پذیرفتى و به رحمت خویش ما را به
اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَدیرٌ، وَ صَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ وَسَلَّمَ.(8)
بهترین آرزوهایمان برسان همانا تو بر هر چیز توانایى و درود و تحیت خدا بر محمّد و آلش باد.

1. اقبال، صفحه 673.
2. مصباح المتهجّد، صفحه 814.
3. اقبال، صفحه 673. (به همین مضمون چند روایت دیگر را نیز نقل كرده اند).
4. همان مدرك، صفحه 674 و زاد المعاد، صفحه 40.
5. زاد المعاد، صفحه 40.
5. زاد المعاد، صفحه 40.
6. مصباح المتهجّد، صفحه 814، و زاد المعاد، صفحه 40.
7. مصباح المتهجّد، صفحه 816 و اقبال، صفحه 676. (در زادالمعاد، صفحه 40، مى گوید: این نماز، به سند معتبر از حضرت صاحب الأمر(علیه السلام) نقل شده است).
8. اقبال، صفحه 677 و مصباح المتهجّد، صفحه 814 و زاد المعاد، صفحه 41 (با اندكى تفاوت).



ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : جمعه 25 اردیبهشت 1394
ضمن عرض تبریک عید مبعث خدمت شما عزیزان
اعمال امشب به صورت زیر است.
شب مبعث از شب هاى مهمّ سال و بسیار ارزشمند است. و اعمالى براى این شب نقل شده است:
اوّل: غسل كردن در این شب مستحب است.
دوم: «شیخ طوسى» در «مصباح المتهجّد» روایتى را از امام جواد(علیه السلام) نقل كرده است كه آن حضرت فرمود: «در ماه رجب، شبى است كه از تمام آنچه كه خورشید بر آن مى تابد بهتر است و آن شب، شب «بیست و هفتم» ماه رجب است; كه در صبح این شب، رسول خدا(صلى الله علیه وآله)به رسالت مبعوث گردید، و از شیعیان ما هر كس در آن شب عملى را انجام دهد، پاداش آن به اندازه عمل شصت سال خواهد بود!».از آن حضرت سؤال شد: چه عملى در آن شب بهتر است؟فرمود: پس از نماز «عشا» وقتى كه خوابیدى، پیش از نیمه شب، یا پس از نیمه آن از خواب برمى خیزى و دوازده ركعت نماز مى خوانى، در هر ركعتى، سوره «حمد» و یك سوره از سوره هاى كوچك مفصّل(1) را مى خوانى; آنگاه در هر دو ركعتى كه سلام نماز را دادى، مى نشینى و هفت مرتبه سوره «حمد» و هفت مرتبه «معوّذتین» (سوره فلق و ناس) و سوره هاى «توحید» و «كافرون» و سوره «قدر» و «آیة الكرسى» را هر كدام هفت مرتبه مى خوانى; پس از آن این دعا را مى خوانى:
 
اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً، وَلَمْ یَكُنْ لَهُ شَریكٌ فى الْمُلْكِ، وَلَمْ یَكُنْ
ستایش خاص خدایى است كه نگیرد فرزندى و نیست براى او در فرمانروایى شریكى و نیست
لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ، وَكَبِّرْهُ تَكْبیراً، اَللّـهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِمَعاقِدِ عِزِّكَ عَلَى
برایش یاورى ازخوارى و به بزرگى كامل بزرگش شمار خدایا از تو خواهم به حق چیزهایى كه موجبات عزتت بر
اَرْكانِ عَرْشِكَ، وَمُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتابِكَ، وَبِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ
پایه هاى عرشت مى باشد و به حق سرحد نهایى رحمتت از كتابت و به نام بزرگتر بزرگتر
الاَْعْظَمِ، وَذِكْرِكَ الاَْعْلَى الاَْعْلَى الاَْعْلى، وَبِكَلِماتِكَ التّامّاتِ، اَنْ
بزرگترت و به حق ذكرت كه والاتر و برتر و اعلى است و به كلمات تام و تمامت كه
تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، وَاَنْ تَفْعَلَ بى ما اَنْتَ اَهْلُهُ.
درود فرستى بر محمّد و آلش و انجام دهى درباره من آنچه را تو شایسته آنى.
آنگاه هر حاجتى كه دارى از خداوند طلب كن.(2)
سوم: زیارت حضرت امیر مؤمنان على(علیه السلام) در این شب، از افضل اعمال است
.

چهارم:
چهار ركعت نماز بگزارد (هر دو ركعت به یك سلام) و پس از سلام دستهاى خود را بگشاید و بگوید:  
اَللّهُمَّ یا مُذِلَّ كُلِّ جَبّار، وَ یا مُعِزَّ الْمُؤْمِنینَ، اَنْتَ كَهْفى حینَ تُعْیینِى
خدایا اى خواركننده هر ستمكار سركش و اى عزت بخش مؤمنان تویى پناهگاه من در آن هنگام كه از
الْمَذاهِبُ، وَاَنْتَ بارِئُ خَلْقى رَحْمَةً بى، وَ قَدْ كُنْتَ عَنْ خَلْقى غَنِیّاً،
راهها وامانده شوم و تویى كه از روى مهرى كه به من داشتى به خلقت من دست زدى در صورتى كه از خلقتم بى نیاز بودى
وَلَوْلا رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ مِنَ الْهالِكینَ، وَ اَنْتَ مُؤَیِّدى بِالنَّصْرِ عَلى اَعْدآئى،
و اگر مهر تو نبود بطور مسلم من در زمره نابودان بودم و تویى كه مرا بوسیله یارى دادن بر دشمنانم كمك دهى
وَ لَوْ لا نَصْرُكَ اِیّاىَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحینَ، یا مُرْسِلَ الرَّحْمَةِ مِنْ
و اگر یارى تو نبود بطور حتم من از رسوایان بودم اى فرستنده رحمت از
مَعادِنِها، وَ مُنْشِئَ الْبَرَكَةِ مِنْ مَواضِعِها، یا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ
معدنهاى آن و اى پدید آرنده بركت از جاهاى آن اى كه مخصوص داشت خود را
وَالرَّفْعَةِ، فَاَوْلِیآؤُهُ بِعِزِّهِ یَتَعَزَّزُونَ، وَ یا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نیرَ الْمَذَلَّةِ
به بلندى مقام و رفعت و از این رو دوستانش به عزت او عزیز گردند و اى كه پادشاهان طوق مذلت
عَلى اَعْناقِهِمْ، فَهُمْ مِنْ سَطَواتِهِ خآئِفُونَ، اَسئَلُكَ بِكَیْنُونِیَّتِكَ الَّتِى
را براى او بر گردن نهاده اند و از سطوتهاى او ترسانند از تو خواهم به حق بود كردنت كه آن را
اشْتَقَقْتَها مِنْ كِبْرِیآئِكَ، وَ اَسئَلُكَ بِكِبْرِیآئِكَ الَّتِى اشْتَقَقْتَها مِنْ عِزَّتِكَ،
از كبریاى خود جدایش كردى و از تو خواهم به حق كبریایت كه آن را از عزتت برگرفتى و
وَاَسئَلُكَ بِعِزَّتِكَ الَّتِى اسْتَوَیْتَ بِها عَلى عَرْشِكَ،فَخَلَقْتَ بِها جَمیعَ خَلْقِكَ
از تو خواهم به حق عزتت كه بوسیله آن بر عرش مستولى گشتى و بدان سبب همه خلق خود را آفریدى
فَهُمْ لَكَ مُذْعِنُونَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَ اَهْلِ بَیْتِهِ.
و همه به خداییت اعتراف دارند كه درود فرستى بر محمّد و خاندانش



1. مرحوم محدّث قمى، سوره هاى كوچك مفصّل را به سوره محمّد، تا آخر قرآن تفسیر كرده است; ولى در روایت اقبال و زاد المعاد آمده است كه: منظور از آن، سوره یس به بعد است. (اقبال، صفحه 670 و زاد المعاد، صفحه 35).2. مصباح المتهجّد، صفحه 813 و اقبال، صفحه 670 و زاد المعاد، صفحه 35.
2. مصباح المتهجّد، صفحه 813 و اقبال، صفحه 670 و زاد المعاد، صفحه 35.



طبقه بندی: اعمال ماه ها، 
برچسب ها: شب بیست و هفتم، شب مبعث، اعمال شب مبعث، اعمال شب مبعث حضرت، اعمال شب بیست و هفتم، اعمال شب مبعث حضرت رسول، شب مبعث حضرت محمد (ص)،
ارسال توسط admin
مرتبه
تاریخ : جمعه 11 اردیبهشت 1394
امام صادق(علیه السلام) فرمود: «خداوند به این امّت سه ماه ارزشمند عطا كرد، كه به امّت هاى قبل نداده بود و آن ماهها، رجب، شعبان و ماه رمضان است و سه شب نیز به این امّت عنایت كرد كه به امّت هاى پیشین نداده بود و آن شب هاى سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه است و همچنین سه سوره (بافضیلت و پرمحتوا) به این امّت عطا كرد كه به امّت هاى سابق نداده بود و آن سوره هاى «یس»، «مُلك» و «توحید» است، از این رو هر كس كه میان این سه فضیلت جمع كند، میان بهترین عطاهاى این امّت جمع كرده است».
از امام(علیه السلام) سؤال شد: «چگونه مى توان میان آنها جمع كرد؟»
فرمود: «در لیالى بیض (سه شب مزبور) در این سه ماه نماز بخواند; به این نحو كه «در شب سیزدهم،
دو ركعت نماز بگزارد و در هر ركعتى پس از سوره «حمد» این سه سوره (یس، ملك و توحید) را بخواند، و در شب چهاردهم، چهار ركعت نماز بگزارد (هر دو ركعت به یك سلام) و در هر ركعتى «حمد» و «یس» و «ملك» و «توحید» را بخواند و در شب پانزدهم، شش ركعت نماز بگزارد (هر دو ركعت به یك سلام) و همان سوره ها را در هر ركعت بخواند».
امام(علیه السلام) در فضیلت این نمازها فرمود: «هر كس چنین كند فضیلت این سه ماه را به دست آورده و خداوند همه گناهانش را - جز شرك - مى آمرزد».(1)


ارسال توسط admin
(تعداد کل صفحات:60)      [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [...]  

آرشیو مطالب
نظر سنجی
ختم دسته جمعی صلوات






پیوند های روزانه
امکانات جانبی

قالب وبلاگ